Αναρτήσεις

Προσμονή

Εικόνα
Άκουσα ένα χτύπο στην πόρτα 
Τρόμαξα από τη δύναμη της προσμονής
Άνοιξα κι αντίκρισα το ιερό σου χαμόγελο
Τα μαύρα μαλλιά και το παιδικό σου βλέμμα
Τα χέρια σου ζεστά μ’ αγκάλιασαν ξανά ,υπογράφοντας πως κάθε άγγιγμα θα το περιμένω για πάντα σαν ξαναγεννημένο
Τώρα πρέπει να βρω το γέλιο σου
Να τ’ αναβλύσω μέσα απ’ την ψυχή σου για να πάρω κι εγώ ζωή
Τώρα θέλω να σε φροντίσω
Να σιγουρευτώ ότι χορταίνεις την αγάπη που σου δίνω
Τώρα διψώ να ποτίσω έρωτα κάθε κύτταρό σου
Ν’ ανασάνω την ανάσα σου
Να φορέσω το κορμί σου
Κι όταν τα βλέφαρα ταυτόχρονα γλαρώσουν
Μια ευλογημένη γαλήνη θα τυλίξει τα σώματά μας

~Φρόσω Αποστόλου~

Η καγκελόπορτα της αγάπης- Απόσπασμα της ομιλίας του συγγραφέα Γιώργου Σανιδά

Εικόνα
Το βιβλίο της Φρόσως αποτελεί μια ωδή στην αθωότητα της αγνής και άδολης φιλίας. Εκείνη που ξεκινά εξ απαλών ονύχων. Τότε που διαπλάθονται οι χαρακτήρες και διαμορφώνονται οι προσωπικότητες, τότε που η καρδιά σκιρτά απ' τα πρώτα ερωτικά τσιμπήματα και πάλλεται απ' τα μικρά μα τόσο μεγάλα γλυκόπικρα βασανάκια της νιότης.
Στις σελίδες του αποκαλύπτεται ένας θησαυρός πολύτιμων συμβουλών για νέους και νέες που συνθέτουν οδηγό υγειούς ωρίμανσης και αποφυγής λαθών και κινδύνων. Από τις πρώτες αράδες υπόσχεται ασφάλεια και εμπιστοσύνη ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις τη συγγραφέα.
Προσφέρει όμως και κάτι άλλο η Φρόσω, χρησιμότατο για τους μεγαλύτερους αναγνώστες της. Χτίζει μια γέφυρα ιδανικής επικοινωνίας των νέων με τους μεγάλους στο όνομα της θείας Αμαλίας. Η Αμαλία με την ολάνθιστη αυλή της και τις ζωγραφισμένες γλάστρες της, όπου ξεχωρίζει εκείνη με το ζευγάρι στο ηλιοβασίλεμα, η Αμαλία με το χαρούμενο πολύχρωμο σπίτι της, η Αμαλία με τα ζεστά γλυκίσματά της, ξέρει να ξεκλειδώνει τις …

Τότε

Εικόνα
Τα γέλια τότε ήταν αληθινά. Έβγαιναν μέσα από ψυχές. Κελαρυστά ανέβλυζαν από τα χείλη. Εισέβαλλαν μέσα στα σπίτια μας από διπλανά μπαλκόνια, πάρκα, καφετέριες. Τώρα γελάμε και μας φαίνεται παράξενο. “Πόσο καιρό είχα να γελάσω μέχρι δακρύων;” Αναρωτιόμαστε.
Τότε τα γλέντια ήταν συχνά. Στήναμε γιορτές από το τίποτε. Θα πάμε εδώ, θα πάμε εκεί. Γιορτάζει, γέννησε, παντρεύεται, πήρε πτυχίο…
Τώρα οθόνες υπολογιστών κατακλύζουν τις ζωές μας, τα πρόσωπα μετατράπηκαν σε χαμογελαστές φωτογραφίες κι εμείς μέσα από μια κλειδαρότρυπα γίναμε θλιμένοι κατάσκοποι. Φοβόμαστε το τηλεφώνημα, η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής μας τρομάζει, μας αγχώνει. Τηλεφωνούμε και νιώθουμε πως ενοχλούμε τον άλλο, χωρίς αυτός να μας δώσει τέτοια εντύπωση. Είναι που χάσαμε το αίσθημα του αυθόρμητου, που χτίσαμε ένα αόρατο τείχος ανάμεσα στα σπίτια και τις καρδιές μας. Τότε χτυπούσαμε θυροτηλέφωνα.
“Ν’ανέβω για καφέ;”
Τώρα που είναι άραγε οι φίλοι μας; Μετατράπηκαν σε όμορφες αναμνήσεις κι έγιναν οι γνωστοί μας;
Τότε …

Γιατί δεν γίνεσαι επιλεκτικός;

Εικόνα
Γιατί δεν γίνεσαι για μια μέρα επιλεκτικός; Έτσι για την αλλαγή. Για να δεις που θα σ’ οδηγήσει αυτό το νέο μονοπάτι. Σήμερα επέλεξε εσύ τι θα δεις, με τι θα ψυχαγωγηθείς. Αναλογίσου δυο λεπτά αν σου αξίζουν τα γελοία πρότυπα που σου πλασάρουν κι όλη αυτή η μιζέρια που είναι της μόδας. Αν θεωρείς πως όχι, παρακολούθησε ένα πρόγραμμα που θα σου προσφέρει γνώση για κάτι που αγαπάς!
Αν πάλι δεν θέλεις ν’ ανοίξεις το κουτί, μπορείς να διαλέξεις για συντροφιά ένα βιβλίο. 
Πίστεψέ με ,θ’ ανοίξει νέους ορίζοντες μπροστά σου, θα σε διασκεδάσει μα κυρίως θα σου διδάξει. Μπορείς μάλιστα να το πάρεις παραμάσχαλα και να το διαβάσεις σ’ ένα πάρκο ή πλάι στη θάλασσα.
Επέλεξε σήμερα εσύ το ντύσιμό σου. Ναι, το ξέρω, εσύ το επιλέγεις πάντοτε. Εσύ ή οι απαιτήσεις της μόδας και του συνόλου; Αυτού που βγαίνεις έξω και συνειδητοποιείς πως είμαστε όλοι σαν φωτοαντίγραφα.
Επέλεξε τι θα φας. Υπάρχει μέσα στο στόμα μας κάτι που ονομάζεται ουρανίσκος και θέλει που και που να γεύεται διαφορετικές νοστιμιές. Μαγείρ…

Βοήθεια!

Εικόνα
Ο ήλιος έδυε κι εσύ ξάπλωνες στα πόδια μου. Χάιδευα τα μαλλιά σου κι απολάμβανα τη θαλασσινή αύρα. Οι εχθροί παραμόνευαν. Ο ένας μέσα σου, ο άλλος γύρω μας. Κι εγώ σ’ αγαπούσα όλο και πιο πολύ μα ξεχνούσα ν’ αγαπήσω εμένα. Μ’ έπιανες στα χέρια σου τα λατρεμένα και μ’ έκανες χίλια κομμάτια. Μα έλεγες πως είναι από αγάπη. Έτσι είναι η αγάπη. Σε πίστεψα. Κάθε κομμάτι μου που έπεφτε κάτω και θρυμματιζόταν έκανε θόρυβο. Οι άλλοι τον άκουγαν όμως εγώ έκλεινα οικειοθελώς τ’ αυτιά μου. Εκείνοι φώναζαν μα έβλεπα μονάχα χείλη ν’ ανοιγοκλείνουν και γελούσα. «Αφήστε με να ζήσω στην ευτυχία μου» έλεγα γιατί δεν ήξερα τι σημαίνει να ‘σαι ευτυχισμένος. Βυθιζόμουν σ’ εκείνη τη σκοτεινή θάλασσα που με παράσερνες κι έβλεπα χέρια να προσπαθούν να με τραβήξουν. Μα τ’ αγνοούσα. Κανένα δεν μου πρόσφερε την ασφάλεια του δικού σου. Ώσπου μια μέρα τα χέρια σου ‘γιναν λαβές που έσφιγγαν το λαιμό μου. Κολυμπούσα σαν τρελή να βρω την έξοδο κινδύνου. Κοίταζα από ‘δω ,κοίταζα από ‘κει. Έπιανα τα χέρια που ήθελαν…

Ναυαγισμένοι έρωτες του συγγραφέα Γιώργου Σανιδά

Εικόνα
Όταν θ’ ανοίξετε το βιβλίο του Γιώργου Σανιδά θα σας υποδεχτεί το ανώνυμο σοκάκι… Βαδίστε νοερά πάνω στις πλάκες του, μυρίστε τις βουκαμβίλιες που κρέμονται απ’ τα μπαλκόνια, θαυμάστε τ’ ασβεστωμένα σπίτια. Κι αν ακούσετε μια φωνή μη τρομάξετε. Όχι, δεν είναι φαντασίες του μυαλού σας. Είναι η Βαγγελιώ που στέκει στο παραθύρι της και διηγείται έρωτες παράφορους, ανομολόγητους, παθιασμένους. Με λόγια σταράτα και καυστική ειλικρίνεια μας ταξιδεύει στα καλντερίμια της Σκιάθου, μας συστήνει στους γείτονές της, φέρνει μπρος στα μάτια μας της θάλασσα, μας κάνει να νιώθουμε την αύρα της, μας κάνει ν’ ακούμε το κύμα που σκάει πάνω στα βράχια. Οι “Ναυαγισμένοι έρωτες” ξετυλίγονται περίτεχνα και πριν καλά καλά το καταλάβουμε ο συγγραφέας μ’ έναν ευφυέστατο τρόπο εξελίσσει την πλοκή και μας οδηγεί κάθε φορά ένα βήμα μπροστά στην υπόθεση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το ενδιαφέρον του αναγνώστη να παραμένει ζωντανό και να κρατά μέχρι την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Ο κύριος Σανιδάς σε αυτό το έργο του …

Ψυχή γραμμένη, του συγγραφέα Κώστα Μπέζα

Εικόνα
Όταν ένα βιβλίο με κερδίζει το καταλαβαίνω στις σελίδες που γυρνούν αβίαστα, στις λέξεις που ρουφάω, στη βοή του κόσμου που δεν ακούω πια γιατί ο συγγραφέας έχει καταφέρει να με ταξιδέψει πολύ μακριά. Αυτό ακριβώς συνέβη και με το έργο του Κώστα Μπέζα. Ο Κώστας μας μιλάει για την αγάπη της γιαγιάς, ένα θέμα το οποίο πρώτη φορά συναντώ σε βιβλίο. Εκείνος ένιωσε την ανάγκη να υμνήσει μια παρουσία που πολλοί από εμάς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και όπως γράφει και στο εξώφυλλο η αγάπη της κάποιες φορές είναι μεγαλύτερη από της μάνας. Ο συγγραφέας μας ταξιδεύει σε μονοπάτια νοσταλγικά, περπατάμε μαζί του στο χωριό του, το Ριζό Ιωαννίνων, σπρώχνουμε την πόρτα της αυλής στο σπίτι της γιαγιάς Μαρίας, τρώμε ρόδι από τη ροδιά της, κομμένο από τα χέρια της, μυρίζουμε τη ρίγανη που όπως μας λέει ο Κώστας, εκεί στο χωριό του μυρίζει διαφορετικά απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, ακούμε τα τραγούδια της και τις συμβουλές της. Η γιαγιά Μαρία, μια γυναίκα ταλαιπωρημένη από τη ζωή έχει στην ψυχή της ο…