Αναρτήσεις

Ο κήπος του Προφήτη-Χαλίλ Γκιμπράν (Απόσπασμα)

Εικόνα
Μιλάτε όταν παύετε να είστε σε αρμονία με τη σκέψη σας
Κι όταν δεν μπορείτε άλλο να μείνετε στη μοναχικότητα της καρδιάς σας, τότε ζείτε στα χείλη σας, και ο ήχος είναι μια διασκέδαση κι ένα σκότωμα του καιρού.
Και στην ομιλία σας τις περισσότερες φορές μισοδολοφονείται η σκέψη.
Γιατί η σκέψη είναι ένα πουλί του διαστήματος, και μέσα στο κλουβί των λέξεων μπορεί βέβαια να ξεδιπλώσει τα φτερά του, αλλά δεν μπορεί να πετάξει.

Η καγκελόπορτα της αγάπης- Απόσπασμα

Εικόνα
Στεκόταν αμίλητη για ώρα κι είχε παραδοθεί στις αναμνήσεις της-οι άτιμες, παίρνουν πάντοτε τη νίκη με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Γιατί ποιος κατάφερε να διαγράψει εικόνες, αρώματα, τοπία, αγκαλιές και χρώματα απ' το μυαλό του; Ποιος είπε: "Θα πάψω να θυμάμαι" κι έπαψε; Κι αν νόμισε για λίγο πως κατάφερε να στριμώξει τις σκέψεις κάπου απόμερα και σκοτεινά, εκείνες βρήκαν τρόπο- τρυπώνουν μες στον ύπνο, άλλοτε σαν όνειρα κι άλλοτε σαν εφιάλτες, κι άλλες φορές παρακαλάς να ξυπνήσεις κι άλλες ξυπνάς και βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή.
Εκείνη τις είχε αφήσει να έρχονται όποτε τους έκανε κέφι, και στον ύπνο και στον ξύπνιο. Ήταν κάτι πρωινά που έβλεπε τον χωρισμό της με τον Φαίδωνα και τις μέρες που τον διαδέχτηκαν να περνούν μπροστά απ' τα μάτια της κι ήθελε να ξυπνήσει, να πάρει μια βαθιά ανάσα, γιατί την ένιωθε να χάνεται μαζί μ' εκείνον. Κι άλλοτε πάλι βρισκόταν στην αγκαλιά του, έτρωγαν μαζί, περπατούσαν, διάβαζαν κι έκαναν έρωτα στα κρυφά σε κάποιο απόμερο σημ…

Κάλεσμα

Εικόνα
Μέρες τώρα περιμένω

Νομίζω πως περιμένω
μα στην πραγματικότητα αργοπεθαίνω

Πεθαίνουν πρώτα τα όνειρα μου
κι έπειτα μου κουνούν το χέρι

"Έλα" μου ψιθυρίζουν
κι εγώ σαν υπνωτισμένη τ`ακολουθώ



~Φρόσω Αποστόλου~

Προσμονή

Εικόνα
Άκουσα ένα χτύπο στην πόρτα 
Τρόμαξα από τη δύναμη της προσμονής
Άνοιξα κι αντίκρισα το ιερό σου χαμόγελο
Τα μαύρα μαλλιά και το παιδικό σου βλέμμα
Τα χέρια σου ζεστά μ’ αγκάλιασαν ξανά ,υπογράφοντας πως κάθε άγγιγμα θα το περιμένω για πάντα σαν ξαναγεννημένο
Τώρα πρέπει να βρω το γέλιο σου
Να τ’ αναβλύσω μέσα απ’ την ψυχή σου για να πάρω κι εγώ ζωή
Τώρα θέλω να σε φροντίσω
Να σιγουρευτώ ότι χορταίνεις την αγάπη που σου δίνω
Τώρα διψώ να ποτίσω έρωτα κάθε κύτταρό σου
Ν’ ανασάνω την ανάσα σου
Να φορέσω το κορμί σου
Κι όταν τα βλέφαρα ταυτόχρονα γλαρώσουν
Μια ευλογημένη γαλήνη θα τυλίξει τα σώματά μας

~Φρόσω Αποστόλου~

Η καγκελόπορτα της αγάπης- Απόσπασμα της ομιλίας του συγγραφέα Γιώργου Σανιδά

Εικόνα
Το βιβλίο της Φρόσως αποτελεί μια ωδή στην αθωότητα της αγνής και άδολης φιλίας. Εκείνη που ξεκινά εξ απαλών ονύχων. Τότε που διαπλάθονται οι χαρακτήρες και διαμορφώνονται οι προσωπικότητες, τότε που η καρδιά σκιρτά απ' τα πρώτα ερωτικά τσιμπήματα και πάλλεται απ' τα μικρά μα τόσο μεγάλα γλυκόπικρα βασανάκια της νιότης.
Στις σελίδες του αποκαλύπτεται ένας θησαυρός πολύτιμων συμβουλών για νέους και νέες που συνθέτουν οδηγό υγειούς ωρίμανσης και αποφυγής λαθών και κινδύνων. Από τις πρώτες αράδες υπόσχεται ασφάλεια και εμπιστοσύνη ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις τη συγγραφέα.
Προσφέρει όμως και κάτι άλλο η Φρόσω, χρησιμότατο για τους μεγαλύτερους αναγνώστες της. Χτίζει μια γέφυρα ιδανικής επικοινωνίας των νέων με τους μεγάλους στο όνομα της θείας Αμαλίας. Η Αμαλία με την ολάνθιστη αυλή της και τις ζωγραφισμένες γλάστρες της, όπου ξεχωρίζει εκείνη με το ζευγάρι στο ηλιοβασίλεμα, η Αμαλία με το χαρούμενο πολύχρωμο σπίτι της, η Αμαλία με τα ζεστά γλυκίσματά της, ξέρει να ξεκλειδώνει τις …

Τότε

Εικόνα
Τα γέλια τότε ήταν αληθινά. Έβγαιναν μέσα από ψυχές. Κελαρυστά ανέβλυζαν από τα χείλη. Εισέβαλλαν μέσα στα σπίτια μας από διπλανά μπαλκόνια, πάρκα, καφετέριες. Τώρα γελάμε και μας φαίνεται παράξενο. “Πόσο καιρό είχα να γελάσω μέχρι δακρύων;” Αναρωτιόμαστε.
Τότε τα γλέντια ήταν συχνά. Στήναμε γιορτές από το τίποτε. Θα πάμε εδώ, θα πάμε εκεί. Γιορτάζει, γέννησε, παντρεύεται, πήρε πτυχίο…
Τώρα οθόνες υπολογιστών κατακλύζουν τις ζωές μας, τα πρόσωπα μετατράπηκαν σε χαμογελαστές φωτογραφίες κι εμείς μέσα από μια κλειδαρότρυπα γίναμε θλιμένοι κατάσκοποι. Φοβόμαστε το τηλεφώνημα, η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής μας τρομάζει, μας αγχώνει. Τηλεφωνούμε και νιώθουμε πως ενοχλούμε τον άλλο, χωρίς αυτός να μας δώσει τέτοια εντύπωση. Είναι που χάσαμε το αίσθημα του αυθόρμητου, που χτίσαμε ένα αόρατο τείχος ανάμεσα στα σπίτια και τις καρδιές μας. Τότε χτυπούσαμε θυροτηλέφωνα.
“Ν’ανέβω για καφέ;”
Τώρα που είναι άραγε οι φίλοι μας; Μετατράπηκαν σε όμορφες αναμνήσεις κι έγιναν οι γνωστοί μας;
Τότε …

Γιατί δεν γίνεσαι επιλεκτικός;

Εικόνα
Γιατί δεν γίνεσαι για μια μέρα επιλεκτικός; Έτσι για την αλλαγή. Για να δεις που θα σ’ οδηγήσει αυτό το νέο μονοπάτι. Σήμερα επέλεξε εσύ τι θα δεις, με τι θα ψυχαγωγηθείς. Αναλογίσου δυο λεπτά αν σου αξίζουν τα γελοία πρότυπα που σου πλασάρουν κι όλη αυτή η μιζέρια που είναι της μόδας. Αν θεωρείς πως όχι, παρακολούθησε ένα πρόγραμμα που θα σου προσφέρει γνώση για κάτι που αγαπάς!
Αν πάλι δεν θέλεις ν’ ανοίξεις το κουτί, μπορείς να διαλέξεις για συντροφιά ένα βιβλίο. 
Πίστεψέ με ,θ’ ανοίξει νέους ορίζοντες μπροστά σου, θα σε διασκεδάσει μα κυρίως θα σου διδάξει. Μπορείς μάλιστα να το πάρεις παραμάσχαλα και να το διαβάσεις σ’ ένα πάρκο ή πλάι στη θάλασσα.
Επέλεξε σήμερα εσύ το ντύσιμό σου. Ναι, το ξέρω, εσύ το επιλέγεις πάντοτε. Εσύ ή οι απαιτήσεις της μόδας και του συνόλου; Αυτού που βγαίνεις έξω και συνειδητοποιείς πως είμαστε όλοι σαν φωτοαντίγραφα.
Επέλεξε τι θα φας. Υπάρχει μέσα στο στόμα μας κάτι που ονομάζεται ουρανίσκος και θέλει που και που να γεύεται διαφορετικές νοστιμιές. Μαγείρ…